dit keer op een eigen webserver!
Zeena en ik voeren hoogstaande conversaties:
“Zeeeena! Kom meizekemuis!”
 *Mmm?* |
 *Nu zit ze weer met da bakje wa naar me te klikken* “Jaaaaaah, da’s braaf! Moh ge zijt braaf” |
 *Pff, geeneens iets om te eten* “Miserie, de belichting trekt weer op niks.” |
 *puh!* “Zeena, je staart is groter dan jezelf!” |
Soms. Iedereen vindt trouwens m’n bijnaampje voor haar belachelijk: meizekemuis. Ze is obviously geen muis, maar het is een leuke alliteratie.
Ge weet hoe der in de volksmond gezegd wordt dat mannen énorm kunnen zagen als ze zich wat ziek voelen hé. En dat moeder de vrouw dan met de ogen draait en nog een kommetje kippensoep brengt.
Awel. Ik zaag ook verschrikkelijk als ik verkouden ben.
En ik zaag nog meer als ik tevens ben gaan badmintonnen na 1 jaar topsport in bureaustoelzitten waardoor ik nu werkelijk OVERAL spierpijn heb. Ja, overal! Vooral aan mijn gat. Waardoor ik niet eens gerieflijk kan zitten. Zucht.
Ik ben tégen!
*moppert nog wat verder*
Nu en dan toont Zeena verbazend veel genegenheid. Wanneer ze niet slaapt, geen honger heeft, niet naar het wc moet, geen kittenkurenopstoot heeft én niet afgeleid wordt door een vlieg dán komt ze eens kopjes geven. Allez, kopjes geven is het nog niet echt. Eerder eens met haar snoetje binnen aaiafstand komen en ronkend een oormassage in ontvangst nemen.
 Piep! |
 Lounge Het helpt ook om met het polsbandje van het fototoestel te zwaaien. |
Staren naar de onderbuurman
Ze mag meer en meer gesuperviseerd zelfstandig op het terras. Ik hoop dat ze snel te groot is om nog onder de balustrade door te kruipen, want soms hangt ze er met heel haar bovenlichaam door te bengelen. En dat vind ik toch een beetje onveilig. Overlaatst heb ik ook mijn knieën opengehaald omdat madam besloot naar een spinnenweb te springen. Zo tussen de glazen wand en de leuning. Daardoor zo. Met aan de andere kant zo niks meer. Ik ben nog nooit zo snel uit mijn zetel gesprongen om haar in mid-vlucht te grijpen.
Ik verdenk Zeena ervan niet al te snugger te zijn.
Mijn teergeliefde wederhelft is realistisch overbezorgd & ik blijf maar zeggen dat Zeena écht niets voor kan krijgen op het terras én dat ze het er toch zo plezant vind. En dan lapt ze me tijdens het avondeten zoiets. “Jah zoe, dat doet ze écht alléén maar als jij er bent.” ^_^
Dierenwinkels in het Leuvense: Squama, Dierenplezier, Tom&Co, Aveve, Lobo (C), Van Parijs, Colruyts
Nieuwe dierenwinkel gevonden: Squama te Herent. Die ga ik de eerstkomende dagen eens proberen te bezoeken.
Ze specialiseren zich voornamelijk in reptielen en amfibiën – en hebben daarom ook voederdieren in huis: larven, muizen, ratten, …
Michel Vuijlsteke uit Gent blogt op Tales of Drudgery & Boredom. Hij brengt wegens een rugletsel vele uren achter zijn computer door en schrijft over de actualiteit, zin-en-onzin-van, zijn familie, … Ik volg hem nog maar enkele weken en ik denk dat het terloopse drama in zijn posts het meeste mijn aandacht trekt.
Zo ook over zijn dochter Anna. Die kwam met haar hand vast te zitten in een roltrap. Het geheel geneest ewa traag, jeukt en het meisje begint slechter te slapen. Vijf dagen later gaan ze naar de dokter omdat ze klaagt over pijn bij het plassen (blaasontsteking? longontsteking?) maar er wordt bloedvergiftiging vastgesteld.
Het loopt fout: intensieve, proberen te stabiliseren, kritieke toestand – een klein meisje in een koud oerwoud van medische apparatuur en bezorgde ouders die niet van haar zijde wijken.
Ooooh de tijd gaat langzaam als er niets te doen is ’s nachts.
En ik hoor elke deur en elke voetstap op het linoleum en elke rimpel in de lakens als Anna draait in haar bed.
Nu bijvoorbeeld is ze wakker. Moet ik haar hand pakken? Of hopen dat ze weer indommelt? [lees verder]
Ze heeft er zich doorgeslagen – opnieuw alert en ze begint al terug te eten. Nu de glimlach nog.
Ik ben slecht in dit soort situaties – ze maken me ongemakkelijk en dat probeer ik te compenseren door ongepast luchtig en grappig te doen.
Zo ook gisteren in het ziekenhuis bij mijn grootmoeder. 83 jaar en heel gevat, behalve wanneer ze al 3 weken niet meer goed gegeten heeft, zich energieloos voelt en door ‘t ‘vliegend schijt’ op sprongafstand van het wc bivakeert. Opgenomen in het ziekenhuis en een hele batterij aan testen later is ze oververmoeid en depressief.
Ze was niet blij dat we haar kwamen bezoeken. Dat het niet meer ging. “Sorry hé. Ik wil er niet over klagen en de flauwerik uithangen maar het gaat écht niet meer.” Ze is van de oorloggeneratie – geen plaats voor zwakte.
En toen ze me aankeek en me zei dat het sterk zijn er niet meer in zat voor haar, probeerde ik het wat luchtiger te maken door te zeggen dat ze dan maar sterk moest worden in andere dingen.
Ah – haar volle aandacht op me gericht – in wat dan?
Bv. in te rolstoelen – dat was het enige waar ik aan kon denken.
Misplaatst grappig. Leve ik. Ik heb het niet luidop gezegd.
Ik hoop dat ze snel terug mijn grappige, gevatte oma is. Die me een mep geeft wanneer mijn humor te scherp overkomt. Want mensen rondom mij zien lachen doet zo’n deugd.
Anna & Oma, wordt maar snel terug beter!
see more Fail Blog
Zeena wisselt van slaapplaatsje. Bovenop de kast ligt ze niet meer – ze verkiest de kast. Als boekensteun. Ik kan me niet voorstellen dat het aangenaam liggen is, zo half op een boek.
De rest van de foto’s zijn momentopnames van bij me thuis. De Samson van vrienden logeerde er tijdelijk, en die was zo mogelijk NOG ZOTTER dan Troj. Enorme blauwe ogen hé.
En allebei even aanhalig. Er is werkelijk gevochten voor mijn aandacht (’s wel plezant 
) – maar Troj is nogal beschermend, dus toen Kimley-Jan (Samson for short) te wild met me werd, ontspon er zich een heuse GRAUW-BLAF-BIJT-WORSTEL conversatie rond mijn been. Ik was er niet zo gerust op zo tussen 2 grote honden. En Troj werd helemaal uitzinnig toen de Samson tegen mijn been viel – wa wilde met al da geduw. Ik ben ertussen uit moeten springen 
– uiteindelijk won Troj. Hij mocht op mijn voet liggen. En Kimley-Jan mocht er braaf naast zitten, binnen aaiafstand.
Iedereen tevreden –
Zeena vond het reuze interessant, zolang ze maar veilig uit de hoogte en achter het vliegenraam kon toekijken. Dit keer heb ik Troj niet laten neuze-neuze – aangezien hij al te opgefokt was door de Samson.
Tot slot de foto waarbij Zeena op het aanrecht springt. Ik was al een hele tijd mijn “Neen Zeena” litanie aan afdraaien en mevrouw wilde wel naar me luisteren, écht wel, maar het deed toch zoooo’n pijn en ze wou zoooo graaag springen. Ongelooflijk schattig hoe ze me dan toe kan miauwen. “Echt ni?!”
Afleiding werkt eigenlijk nog het beste – net als bij kleine kindjes 
see more dog and puppy pictures
It is funny ’cause it’s true!
Zeena heeft reeds 3 melkkiezen verloren en haar volwassen kiezen staan al klaar. Ze snapt wel niet goed waarom ze twee keer per dag op mijn schoot gelegd wordt en er dan dikke vingers in haar bekje gestoken worden die aan de tandjes zitten te prullen.
Maar ze laat me toch braaf doen – zolang ik maar niet begin te wringen om een tandtrofee te bemachtigen.
